a DioX
DioX: ¿Se puede? CromosomaX: Claro, adelante. DioX: Te sentí un poco triste, ¿pasa algo? CromosomaX: Bueno, lo normal. Es parte del proceso, las hormonas atacan de nuevo. Ya sabes cómo es. DioX: Lo sé, lo lamento. Si hubieras nacido chica no pasarías por todo esto. CromosomaX: Bueno, no es tan malo, finalmente me diste por cuerpo una máquina perfecta, que no es el cuerpo que yo hubiese elegido, pero es algo maravilloso. A veces pienso en eso, ¿sabes? Siento que soy una malagradecida al ir en contra de lo que tú me diste. Estoy arriesgando mi salud que siempre ha sido ideal, por querer modificar las cosas. DioX: Bueno, es lo que deseas, y si te hace feliz… Sabes, finalmente el agradecimiento lo puedes demostrar al hacer de tu cuerpo algo más hermoso, y cuidándolo mucho durante el proceso. Como dices es perfecto, se irá adaptando a lo que tú necesitas. A propósito, ¿no habías dejado el cigarrillo? CromosomaX: Lo dejé pero me alcanzó de nuevo. Es sólo por esta noche, prometi...